[SPOILER: :blabla: ]
Dáág, lieve mensen,
Ik ben Carmen! en ik heb zojuist mijn eigenste feloranje Honda Novio van de brommerboer in Amsterdam meegenomen. Hij rijdt weer praktisch als een zonnetje, dus vergeef mij alvast mijn imminent euforisch gezwam. Ik zal het proberen kort te houden, met plaatjes en foto's ter afleiding.
Het is allemaal de schuld van mijn grote zus (de allereerste van rechts op deze blije 90s foto, met oranje Noof).
Voor haar zestiende verjaardag kreeg zij deze rammelende, roestende maar o zo prachtige Honda Novio, gekocht van een particulier die hem met pijn in het hart wegdeed voor een appel en ei, omdat hij hem niet kon onderhouden.
Dat was te merken.
Met veel klus en poetswerk heeft deze grasmaaiert bijna 3 jaar actief dienst gedaan. Eerst mijn zus, die er twee jaar lang 25 km op en neer mee naar Hilversum reed. Daarna heb ik twee lange jaren smachtend moeten wachten op de dag van míjn zestiende verjaardag: de dag waarop ik de brommer van mijn zus zou erven. Gedurende die tijd heb ik een grote liefde ontwikkeld voor Honda's in het algemeen, maar voor de Novio in het bijzonder. Ik denk dat het door het hartje op de
i komt.
Anyway, de twee jaar in de schuur hadden hem echter geen goed gedaan; al snel begon ik onderweg spontaan van alles te verliezen (spatborden, trappers) en brokkelde hij langzaam maar zeker af (compleet verroeste uitlaatpijp, vermogenverlies, licht en teller kapot etc.). Het ongeluk dat ik (na een krap half jaar brommerplezier) kreeg betekende dan ook het onafwendbare einde van deze oer-Noof (met zo'n debiel gekromd stuurtje; zie foto).
Zelf was ik gelukkig nog heel, doch heel verdrietig om het verlies van mijn Honda (ongeluk was geheel de domme schuld van een klote tweetakt tegenligger). Blijkbaar was het een meelijwekkende toestand, want nog geen twee weken later mompelde mijn vader iets over "een vervroegd verjaardagskado in de tuin"..
En daar stond 'ie. Een kopie, een droom, maar dan in HD. Een spiksplinter'nieuwe', met een Pamper opgewreven Novio. Alleen zat er in plaats van het onhandig schattige gebogen stuur een 'normaal' stuur op.
Dit exemplaar heeft me twee fijne jaren gegeven, tot ook hij begon te sputteren. Intussen had ik mijn rijbewijs, en verdween het trouwe beest voor ACHT lange jaren in de schuur van mijn ouders.
Tot voor kort, dus. Eindelijk een monteur in Amsterdam gevonden die er genoeg hart voor had. Hij liep nog, maar daar was 't meeste wel mee gezegd. In a nutshell zijn een hoop problemen verholpen; alles schoongemaakt, door-, langs- en nagelopen. Keurklaar, maar nog lang niet op de top van z'n kunnen.
En daarom ben ik lid geworden! Naast de gezelligheid ga ik binnenkort allemaal ongelofelijke noobvragen stellen, maar ik zal proberen zoveel mogelijk zelf op te zoeken in d'archieven/ :google:.
Zo, en na dit dramatisch romantische epistel ga ik even op dit forum rondklikken. Tot slot een foto van de ster, ter illustratie. Niet van mij, en niet van míjn Novio, maar 't had 'm zo kunnen zijn.
NU alvast dank voor alle wijze antwoorden op mijn hopelijk niet te domme vragen
Veel groeten,
Carmen
